Dit jaar viert artikel 9a Waadi de tiende verjaardag. De afgelopen tien jaar zijn er ook al tientallen uitspraken geweest over dit zogeheten belemmeringsverbod. We lichten het belemmeringsverbod toe en hebben het onder meer over de redelijke vergoeding die kan worden gevorderd.
Wat is artikel 9a Waadi?
De Wet allocatie arbeid door intermediairs (Waadi) is een wet met regels voor het inhuren en/of inlenen en bemiddelen van personeel. Het gaat met name over uitzendkrachten. In deze wet staan er talloze regels. Het gaat bijvoorbeeld om een registratieplicht voor uitleners, de verplichting tot gelijke arbeidsvoorwaarden en het verbod om een ter beschikking gestelde arbeidskracht ter vervanging van een stakende medewerker te laten werken. Het is de Nederlandse Arbeidsinspectie die toezicht houdt op de naleving van deze wet.
Een van de artikelen in deze wet is artikel 9a Waadi. Dit artikel werd in 2012 ingevoerd. Dit artikel “introduceerde” – een soortgelijk verbod bestond ook al tot in 1998 – het zogeheten belemmeringsverbod. Dit houdt in dat het intermediairs verboden is om de indiensttreding van hun medewerkers bij de inlener te belemmeren na afloop van de overeengekomen periode van terbeschikkingstelling. Op basis van dit artikel is het bijvoorbeeld niet mogelijk om een concurrentiebeding of een relatiebeding op te nemen waardoor de uitzendkracht niet bij de inlener in dienst zou kunnen treden. Als zo’n beding toch zou zijn afgesproken, is het nietig en hoeft de uitzendkracht er geen rekening mee te houden.
Belemmeringsverbod wordt ruim geïnterpreteerd
Hoewel dit artikel het in principe heeft over de totstandkoming van een arbeidsovereenkomst, heeft de rechtspraak dit begrip in 2017 opgerekt. Door rekening te houden met een Europeesrechtelijke uitleg concludeert men dat de uitzendkracht ook als zelfstandige aan het werk kan gaan voor de inlener. Er hoeft dus niet per se sprake te zijn van een daadwerkelijke arbeidsovereenkomst.
Volgens artikel 9a Waadi is zowel de directe belemmering als de indirecte belemmering verboden. Er is sprake van directe belemmering als er bijvoorbeeld een concurrentiebeding in de overeenkomst met de uitzendkracht is opgenomen. Er is sprake van indirecte belemmering als de overeenkomst met de inlener een verbod opneemt.
Redelijke vergoeding bij aannemen uitzendkracht
Het belemmeringsverbod is uiteraard nadelig voor de intermediair. Om aan zijn verzuchtingen tegemoet te komen, is het toegestaan om een redelijke vergoeding te bedingen. De inlener moet dan een redelijke vergoeding betalen aan de intermediair bij het aannemen van de uitzendkracht. Dit is opgenomen in het tweede lid van artikel 9a Waadi. Of een vergoeding al dan niet redelijk is, moet per geval worden bekeken. Daarbij moet onder andere rekening worden gehouden met de kosten die voor de uitzendkracht zijn gemaakt. Het gaat dan bijvoorbeeld om de wervingskosten, de selectiekosten en de opleidingskosten. Het gaat met andere woorden om maatwerk en het leent zich niet helemaal voor standaardisering, hoewel dat in de praktijk vaak gebeurt.
Een manier om inleners aan te moedigen om de uitzendkracht niet te snel over te nemen, is door een beding op te nemen op basis waarvan de uitzendkracht pas na een aantal gewerkte uren kosteloos in dienst mag worden genomen. In veel overeenkomsten gaat het om 1040 gewerkte uren. Als de inlener de werknemer eerder in dienst wil nemen, moet hij een vergoeding betalen. Het is niet ongewoon dat er vervolgens een formule wordt gekoppeld aan deze vergoeding, waarbij geldt: hoe meer uren de werknemer heeft gewerkt, des te lager de redelijke vergoeding is.
Advies en juridische hulp bij uitzendovereenkomsten
Bij het opstellen van een uitzendovereenkomst zijn er erg veel zaken om over na te denken. De redelijke vergoeding van artikel 9a Waadi is daar een voorbeeld van. Daarbij moet ook worden opgelet voor standaardisering, want wat redelijk is, verschilt per geval. Wil je hier meer informatie over of wil je een uitzendovereenkomst laten nalezen of opstellen? Neem dan contact met ons op en wij helpen je verder.
